Nezaket Gösteriyorum

İstanbul'da gülümsemek neden bu kadar zor?

Sabahları vapura binmek için jeton almak isteyenler, gişenin önüne gelir, parayı içeri doğru neredeyse fırlatır, görevli aynı şekilde para üstünü ve jetonu gönderir.

Bu beni hep rahatsız etmiştir. Ben o gişede olsam, bana böyle davranılmasını istemezdim. O yüzden gişeye gelince önce gülümseyerek "Günaydın, bir jeton lütfen" der, sonrada teşekkür ederim. Her gün aynı şey tekrarlanınca da, görevli artık (diğerlerine değil ama) bana gülümsemeye başlar.

Bu hep böyle olmuştur. Düzenli olarak kullandığım güzargahlardaki kimseler beni tanır ve gülümser. Ben de mutlu olurum.

Mesela karşıdan karşıya geçmek için beklerken bir araç yol verdiğinde, gülümseyerek selam veririm.

Erkeklerin nasıl davrandığına dikkat etmedim. Ama kadınlar şoförün yüzüne bile bakmıyorlar. Tamam yapması gerekeni şeyi yaptı ama, bir gülümseme, bir baş selamı hoş olmaz mı?

Gülümsesenize kardeşim! Selam versenize!

Neden mutluluğunuzu, neşenizi, keyfinizi bulaştırmıyorsunuz?

Tamam tamam gülecek haliniz yok, ne çok derdiniz var benim haberim yok, işinizden nefret ediyorsunuz vs vs.

E ne olmuş, hepimizde var bunlardan.

Ben burada size hergün dertlerimi anlatsam okur musunuz? (Bu noktada, beni okuyan birileri olduğunu farzediyorum)

Demez misiniz "Yine kim bilir hangi sıkıntısını yazıp dökmüştür. Ne okuyacağım ya, benim sıkıntım bana yetiyor!" diye.

Sizin bir gülümsemeniz belki de birine iyi gelecek.

O gün kimseden iyilik görmemiş birine hiç sebepsiz gülümseseniz, kendini nasıl iyi hisseder.

Size hiç olmadı mı? Gençken mesela. Gerçi ben daha gencim ama.. Daha gençken diyelim.

Bir gün Megavizyon'da dolaşırken, o anda çalan şarkı sizi hüzne boğup, merdivenlere çöküp, ağlatmadı mı hiç? Sonra bir anda yanınıza bir kız gelip, hiç mecbur olmamasına rağmen sizinle koşup, size iyi gelmedi mi? Sonra elinize telefon numarasını sıkıştırıp "Ne zaman konuşmak istersen ara." demedi mi? Aramayacağınızı bile bile, ama ihtiyaç duyduğunda arayabileceğini bilmenin rahatlığı ile alıp, haftalarca saklamadınız mı o numarayı?

Ve aradan 15 yıl geçmesine rağmen, o ismini bilmediğiniz kızı hatırlayıp, gülümseyerek içinizden teşekkür ettiğiniz olmadı mı hiç?

Birilerinin yıllar sonra bile sizi böyle hatırlaması güzel olmaz mıydı? Hı?

Öpüldünüz

Not: Uzun zamandır yazmadığımı farkedip, bir kaç yıl önceye ait bu yazıyı yayınlamaya karar verdim...